Wschodnie refleksje

Biłgoraj był niegdyś miastem typowo rzemieślniczym. Najważniejszą dziedziną rzemiosła było sitarstwo – sita z Biłgoraja sprzedawano w wielu krajach świata. Wiązało się to z koniecznością wyjazdów sitarzy za granicę, gdzie handlowali swoimi wyrobami. Jeden taki wyjazd trwał około roku, po czym – po powrocie – sitarze spędzali kolejny rok w rodzinnym Biłgoraju.

Inspiracją do powstania tej kompozycji stały się samotne kobiety oraz niezwykle piękny, utrzymany w bieli strój kobiecy. Wolno płynący czas ich życia został odzwierciedlony w ruchu tanecznym – spokojnym, jednostajnym i jednolitym, oddającym rytm roku spędzanego w osamotnieniu i oczekiwaniu na powrót mężów.

Choreografia: Małgorzata i Jan Łosakiewiczowie
Muzyka i opracowanie muzyczne: Witold Jarosiński